Talvolta si dà il caso che l'anima sia distinta dallo spirito. Così san Paolo prega perché il nostro essere tutto intero, «spirito, anima e corpo, si conservi irreprensibile per la venuta del Signore» (1 Ts 5,23). La Chiesa insegna che tale distinzione non introduce una dualità nell'anima (Cf Concilio di Costantinopoli IV (anno 870), canone 11: DSDenzinger-Schönmetzer, Enchiridion Symbolorum, definitionum et declarationum de rebus fidei et morum 657). «Spirito» significa che sin dalla sua creazione l'uomo è ordinato al suo fine soprannaturale (Cf Concilio Vaticano I, Cost. dogm. Dei Filius, c. 2: DSDenzinger-Schönmetzer, Enchiridion Symbolorum, definitionum et declarationum de rebus fidei et morum 3005; Concilio Vaticano II, Cost. past. Gaudium et spes, 22: AASActa Apostolicae Sedis 58 (1966) 1042-1043), e che la sua anima è capace di essere gratuitamente elevata alla comunione con Dio (Cf Pio XII, Lett. enc. Humani generis (anno 1950): DSDenzinger-Schönmetzer, Enchiridion Symbolorum, definitionum et declarationum de rebus fidei et morum 3891).